" Θέλω την παλιά
μου γειτονιά "
Ζώντας στην Αθήνα είναι σαν να
ζεις σε όλες τις εποχές της, από την προϊστορική περίοδο μέχρι και τη σύγχρονη
εποχή. Και τούτο, διότι βλέπει κανείς παντού Αρχαία Μνημεία δίπλα σε βυζαντινές
εκκλησίες, πλακόστρωτες νοερές διαδρομές που τις διάβηκαν αρχαίοι ρήτορες και
φιλόσοφοι. Από εδώ ο λόφος του Λυκαβηττού με το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη, λευκή
κουκίδα σε πράσινο φόντο, και από εκεί ο λόφος της Ακρόπολης με τον Παρθενώνα, το
ναό της Απτέρου Νίκης, το Ερεχθείο, σύμβολο και έμβλημα της πόλης μας, της
πρωτεύουσας μας. Και πιο πίσω ο λόφος της Πνύκας με το ναό του θεού Πάνα, χωμένο
λες σαν σε σπηλιά μέσα στα βράχια.
Ο λόφος που κρατά τις μνήμες του από προϊστορική εποχή της πόλης, που στη μυθολογία συνδέθηκε με τη μάχη των Αμαζόνων κατά τον Θησέα και των Ελλήνων, και ήταν η ύστατη προσπάθεια του μητριαρχικού κόσμου να διατηρήσει τη δυναμική αίγλη και το κύρος του, η ύστατη αντίσταση του στην πατριαρχική τάξη πραγμάτων. Πιο πέρα το Αστεροσκοπείο και η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, εδώ που κάποτε λατρευόταν ο Δίας. Άλλη εποχή, άλλα ήθη, άλλη θρησκεία. Από την άλλη πλευρά, η Πλάκα με τα πλακόστρωτα καλντερίμια, τις ανθισμένες αυλές και τα χαμηλά σπίτια, το Θησείο με το ναό του Ηφαίστου και της Εργάνης Αθανάς, το Μοναστηράκι, ο ναός του Αγίου Ελισσαίου που έψελνε κάποτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, η βιβλιοθήκη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ανδριανού, το τζαμί απομεινάρι της Τουρκοκρατίας που λειτουργεί σήμερα ως Μουσείο, η εκκλησούλα της Παναγιάς της Παντάνασσας, άλλοτε γυναικείο Μοναστήρι. Και μετά η Αιόλου με τμήμα της Αχαρνικής οδού, και τμήμα του Θεμιστόκλειου τείχους. και όλα αυτά παντρεμένα με τον Χριστιανισμό, με τις Βυζαντινές εκκλησίες της αγίας Ειρήνης, της Αγίας Παρασκευής, της Παναγίας της Χρυσοσπηλιώτισσας. Και στη συνέχεια η πλατεία Κοτζιά , η Ομόνοια , η Πανεπιστημίου με την Τριλογία των Αθηνών, και το σκεπτικό άγαλμα του Κωστή Παλαμά, η Πλατεία Συντάγματος, ο κήπος του Ζαππείου στον οποίο ο Παύλος Νιρβάνας και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης "έτρεχαν να προφθάσουν τον ήλιο" σύμφωνα με τα λεγόμενα τους. ιστορικές στιγμές αρμονικά δεμένες με λογοτεχνικές μορφές, προσωπικότητες της ιστορίας και λογοτεχνικοί ήρωες ξεπηδούν από κάθε γειτονιά της. Από τα λογοτεχνικά της καφενεία, το "Βιβλιοπωλείο της Εστίας", το "Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Κολλάρου", το "πατάρι του Λουμίδη" θαρρείς και θα βγουν οι Βάρναλης, Βαλαωρίτης, Ελύτης, Σαχτούρης, Γκάτσος, Καφούτζος, Χατζηδάκης και τόσοι άλλοι. Αυτή ήταν η Αθήνα που είχαμε αυτή ήταν η πόλη που χάσαμε, με τις όμορφες και ανθρώπινες γειτονιές της, με τους ευτυχισμένους και ήσυχους κατοίκους, με το γιασεμί και το αγιόκλημα να μοσχοβολούν στις αυλές, και στα μπαλκόνια, με τους σπουδαίους πνευματικούς της ανθρώπους. Σήμερα οι γειτονιές γέμισαν ασχήμια, τσιμέντο, ρύπανση, φασαρία, σκουπίδια, εγκληματικότητα, πορνεία, ναρκωτικά και μολυσματικές ασθένειες. Η Ομόνοια, ακαλαίσθητη και επικίνδυνη, γέμισε αστέγους, ναρκομανείς, έγχρωμες πόρνες και λαθρομετανάστες. Η Πλατεία Συντάγματος έχει μετατραπεί σε τόπο διαδηλώσεων, επεισοδίων, φασαρίας, βανδαλισμών. Η Τριλογία των Αθηνών στην Πανεπιστημίου έχει γίνει τόπος εκκίνησης διαδηλώσεων, εγχρώμου παραεμπορίου, πώληση ναρκωτικών και στρατόπεδο παντός εγχρώμου διαμαρτυρόμενου. Η οδός Σταδίου είναι πια μια "Νεκρή Οδός". Είναι ο δρόμος που πενθεί τους νεκρούς της, θύματα των πρόσφατων εμπρησμών. Είναι ο δρόμος που θρηνεί για το εμπόριο που πέθανε, και που παρέσυρε στο θάνατο χιλιάδες οικογένειες, θύματα της οικονομικής κρίσης. Είναι ο δρόμος που πενθεί για την Αγγελική που δεν πρόλαβε να γεννήσει το αγγελούδι της, την Παρασκευή που δεν επέστρεψε ποτέ στην οικογένειά της, τον Νώντα που δεν τον ξαναείδε ποτέ η μάνα του. Το μεταξουργείο, ο Κολωνός, η Πατησίων, η Πλατεία Βάθη, η Πλατεία Βικτωρίας, η Πλατεία Αττικής, ο Άγιος Παντελεήμων, η Αγίου Μελετίου, η Κυψέλη, τα Πατήσια έχουν γκετοποιηθεί, όπου η κάθε λογής ξενόφερτη Μαφία κάνει κουμάντο. Στις άλλοτε όμορφες γειτονιές μας βασιλεύει ο φόβος. Γυναίκες που φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους μόλις σουρουπώσει, μητέρες που φοβούνται να βγάλουν βόλτα τα παιδιά, παιδιά που φοβούνται να πάνε ασυνόδευτα στο σχολείο τους, ηλικιωμένοι που τρέμουν να πάνε και μέχρι τον φούρνο της γειτονιάς τους. Νέοι και νέες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν ανέμελα στους δρόμους, άνθρωποι που τροποποίησαν τη ζωή τους μήπως και προκαλέσουν. Και όλοι μαζί να κοιμόμαστε κλειδαμπαρωμένοι μην τυχόν και μας "επισκεφθεί απροειδοποίητα κάποιος λαθρομετανάστης ζητώντας άσυλο!!!! τέσσερις τα ξημερώματα". Αυτή είναι η ζωή μας στην Αθήνα του σήμερα. Μια απάνθρωπη ζωή που την χωρίζει άβυσσος με το χθες. Μια ζωή που μας την κατέστρεψαν ανεύθυνοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί, ανθέλληνες πολιτικοί, κατευθυνόμενοι δημοσιογράφοι, αχόρταγοι τραπεζίτες, εγκληματίες λαθρομετανάστες, και πάσης φύσεως κουκουλοφόροι. Είναι καιρός να τους αποκαθηλώσουμε όλους να τους στείλουμε εκεί που τους αξίζει, στον φυσικό τους χώρο δηλαδή στην φυλακή Ισόβια. Και εμείς πρέπει να αναζητήσουμε εκείνον τον Ηγέτη, που θα επιβάλει το Νόμο και την Τάξη στην πόλη μας, που θα μας ξαναφτιάξει τη παλιά μας γειτονιά, που θα μας δώσει την ζωή μας πίσω. Το οφείλουμε στους αγέννητους, το χρωστάμε στην ΜΝΗΜΗ των νεκρών μας.
Ο λόφος που κρατά τις μνήμες του από προϊστορική εποχή της πόλης, που στη μυθολογία συνδέθηκε με τη μάχη των Αμαζόνων κατά τον Θησέα και των Ελλήνων, και ήταν η ύστατη προσπάθεια του μητριαρχικού κόσμου να διατηρήσει τη δυναμική αίγλη και το κύρος του, η ύστατη αντίσταση του στην πατριαρχική τάξη πραγμάτων. Πιο πέρα το Αστεροσκοπείο και η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, εδώ που κάποτε λατρευόταν ο Δίας. Άλλη εποχή, άλλα ήθη, άλλη θρησκεία. Από την άλλη πλευρά, η Πλάκα με τα πλακόστρωτα καλντερίμια, τις ανθισμένες αυλές και τα χαμηλά σπίτια, το Θησείο με το ναό του Ηφαίστου και της Εργάνης Αθανάς, το Μοναστηράκι, ο ναός του Αγίου Ελισσαίου που έψελνε κάποτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, η βιβλιοθήκη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ανδριανού, το τζαμί απομεινάρι της Τουρκοκρατίας που λειτουργεί σήμερα ως Μουσείο, η εκκλησούλα της Παναγιάς της Παντάνασσας, άλλοτε γυναικείο Μοναστήρι. Και μετά η Αιόλου με τμήμα της Αχαρνικής οδού, και τμήμα του Θεμιστόκλειου τείχους. και όλα αυτά παντρεμένα με τον Χριστιανισμό, με τις Βυζαντινές εκκλησίες της αγίας Ειρήνης, της Αγίας Παρασκευής, της Παναγίας της Χρυσοσπηλιώτισσας. Και στη συνέχεια η πλατεία Κοτζιά , η Ομόνοια , η Πανεπιστημίου με την Τριλογία των Αθηνών, και το σκεπτικό άγαλμα του Κωστή Παλαμά, η Πλατεία Συντάγματος, ο κήπος του Ζαππείου στον οποίο ο Παύλος Νιρβάνας και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης "έτρεχαν να προφθάσουν τον ήλιο" σύμφωνα με τα λεγόμενα τους. ιστορικές στιγμές αρμονικά δεμένες με λογοτεχνικές μορφές, προσωπικότητες της ιστορίας και λογοτεχνικοί ήρωες ξεπηδούν από κάθε γειτονιά της. Από τα λογοτεχνικά της καφενεία, το "Βιβλιοπωλείο της Εστίας", το "Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Κολλάρου", το "πατάρι του Λουμίδη" θαρρείς και θα βγουν οι Βάρναλης, Βαλαωρίτης, Ελύτης, Σαχτούρης, Γκάτσος, Καφούτζος, Χατζηδάκης και τόσοι άλλοι. Αυτή ήταν η Αθήνα που είχαμε αυτή ήταν η πόλη που χάσαμε, με τις όμορφες και ανθρώπινες γειτονιές της, με τους ευτυχισμένους και ήσυχους κατοίκους, με το γιασεμί και το αγιόκλημα να μοσχοβολούν στις αυλές, και στα μπαλκόνια, με τους σπουδαίους πνευματικούς της ανθρώπους. Σήμερα οι γειτονιές γέμισαν ασχήμια, τσιμέντο, ρύπανση, φασαρία, σκουπίδια, εγκληματικότητα, πορνεία, ναρκωτικά και μολυσματικές ασθένειες. Η Ομόνοια, ακαλαίσθητη και επικίνδυνη, γέμισε αστέγους, ναρκομανείς, έγχρωμες πόρνες και λαθρομετανάστες. Η Πλατεία Συντάγματος έχει μετατραπεί σε τόπο διαδηλώσεων, επεισοδίων, φασαρίας, βανδαλισμών. Η Τριλογία των Αθηνών στην Πανεπιστημίου έχει γίνει τόπος εκκίνησης διαδηλώσεων, εγχρώμου παραεμπορίου, πώληση ναρκωτικών και στρατόπεδο παντός εγχρώμου διαμαρτυρόμενου. Η οδός Σταδίου είναι πια μια "Νεκρή Οδός". Είναι ο δρόμος που πενθεί τους νεκρούς της, θύματα των πρόσφατων εμπρησμών. Είναι ο δρόμος που θρηνεί για το εμπόριο που πέθανε, και που παρέσυρε στο θάνατο χιλιάδες οικογένειες, θύματα της οικονομικής κρίσης. Είναι ο δρόμος που πενθεί για την Αγγελική που δεν πρόλαβε να γεννήσει το αγγελούδι της, την Παρασκευή που δεν επέστρεψε ποτέ στην οικογένειά της, τον Νώντα που δεν τον ξαναείδε ποτέ η μάνα του. Το μεταξουργείο, ο Κολωνός, η Πατησίων, η Πλατεία Βάθη, η Πλατεία Βικτωρίας, η Πλατεία Αττικής, ο Άγιος Παντελεήμων, η Αγίου Μελετίου, η Κυψέλη, τα Πατήσια έχουν γκετοποιηθεί, όπου η κάθε λογής ξενόφερτη Μαφία κάνει κουμάντο. Στις άλλοτε όμορφες γειτονιές μας βασιλεύει ο φόβος. Γυναίκες που φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους μόλις σουρουπώσει, μητέρες που φοβούνται να βγάλουν βόλτα τα παιδιά, παιδιά που φοβούνται να πάνε ασυνόδευτα στο σχολείο τους, ηλικιωμένοι που τρέμουν να πάνε και μέχρι τον φούρνο της γειτονιάς τους. Νέοι και νέες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν ανέμελα στους δρόμους, άνθρωποι που τροποποίησαν τη ζωή τους μήπως και προκαλέσουν. Και όλοι μαζί να κοιμόμαστε κλειδαμπαρωμένοι μην τυχόν και μας "επισκεφθεί απροειδοποίητα κάποιος λαθρομετανάστης ζητώντας άσυλο!!!! τέσσερις τα ξημερώματα". Αυτή είναι η ζωή μας στην Αθήνα του σήμερα. Μια απάνθρωπη ζωή που την χωρίζει άβυσσος με το χθες. Μια ζωή που μας την κατέστρεψαν ανεύθυνοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί, ανθέλληνες πολιτικοί, κατευθυνόμενοι δημοσιογράφοι, αχόρταγοι τραπεζίτες, εγκληματίες λαθρομετανάστες, και πάσης φύσεως κουκουλοφόροι. Είναι καιρός να τους αποκαθηλώσουμε όλους να τους στείλουμε εκεί που τους αξίζει, στον φυσικό τους χώρο δηλαδή στην φυλακή Ισόβια. Και εμείς πρέπει να αναζητήσουμε εκείνον τον Ηγέτη, που θα επιβάλει το Νόμο και την Τάξη στην πόλη μας, που θα μας ξαναφτιάξει τη παλιά μας γειτονιά, που θα μας δώσει την ζωή μας πίσω. Το οφείλουμε στους αγέννητους, το χρωστάμε στην ΜΝΗΜΗ των νεκρών μας.
Βάσω Τσαμπιέρη
Εκπαιδευτικός
Γραμματέας
Θεμάτων Παιδείας ΛΑ.Ο.Σ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου